Itrue-ийг хэмжихүй...

Бүсгүй хүний үнэ цэнэ юугаар хэмжигддэг вэ?


~Ажлын залуугийн яриа~

Манай хүүхнүүд их ядаргаатай... юу хүсээд байгаа нь мэдэгдэхгүй... яах гээд байгаа нь мэдэгдэхгүй... өөрийгөө учиргүй харамлана... үнэрхэнэ... арай гэж нэг дотносохоороо бөөн хайр дурлал нэхнэ... халамж нэхнэ... заримдаа бид чинь нүдээ аниад зүгээр л учраад өнгрөх... маргааш нь юу ч болоогүй юм шиг энгийн танилын хэмжээнд харьцах... тийм хялбар нэг юм хүсээд байдаг... манай хүүхнүүд бол бөөн маяг... эргүүлэх гэж хичнээн жил... сар... өдөр... болно... таалагдсан таалагдаагүй хамаагүй... хүүхнүүд нэг уулзаад ардаас утасдана... салку... хайрла гэж нэхнэ... хаялаа гэж уйлан дуугарна... нойтон хамуу... төвөгшөөмөөр...



~Itrue бодно~

Тийм зан гаргах шалтгаан нь өөрсдөө юм бишүү... энгийн... хэн хэндээ хал балгүй... болдог юм болдогоороо болоод өнгөрлөө... үргэлжлүүлэх шаардлагагүй... хамгийн амарханаар мартах... ганц удаа ч байсан яахав... байдаг л нэг учрал... болзоо... тийм, ийм юмнаас бид үхтлээ айдаг... аль болох үнэрхэх гэж боддог... шалтгаан нь та нар өөрсдөө... уулзаад маргааш нь найздаа гайхуулна... ярина... нөгөө Itrue... бэлэн гоймон байлээ шт... өмхий ....  ........ ........ .......... хараана..... нэр хоч өгнө... цаашаа нэмэгдэнэ...

За больё... үнэрхээд... хэнд ч өөрийгөө өгөхгүй... биеэ харамлаад явж байсан нь дээр... хатсан хорчийсноороо дуудуулж явсан нь дээр...

Тоочиж болох өчнөөн олон шалтгаан дундаас.... бид өөрийн гэсэн нэр төртэй.... ах дүүстэй... анд нөхөдтэй... өөрсдийн гэсэн тойрогтой... хүрээтэй байдаг... нэрээ хайрладаг... үнэ цэнээ хадгалахыг хүсдэг... өчнөөн олон шалтгааны улмаас эмэгтэй хүн гэдгээ тэргүүнд тавихаа мартдаг... өөрт хэцүү байсан ч... үнэ цэнэ их үнээр олддог...

Бүсгүй хүний үнэ цэнэ юунд оршдог вэ?

Itrue Бадма хоёр

Бадмаатай уулзаж уух гэж байна...

Бадмаа асууж байна...

Чи хэдийг гаргаж чадах уу...

Itrue бодож байна...

Овоо тооцоотой гар уу...

Тэгээд сэрчихлээ...

Itrue бодох зуур

Нээлттэй цонхоор хотын үнэр сэмхэн сэмхэн шургалж дэлгэцээ ширтэн орчлонгоос тасран суусан надад хавар ирсэнийг чадан ядан сануулна...

Анзаараагүй өнгөрсөн цаг хугацаа бүхний төлөө миний өмнөөс харуусах хаврын анир, анзаараач гэх шиг хараа булаах цонхон дээрхи цэцгүүд дэлбээгээ гоёхноор дэлгэн дуудаж бүсгүй хүн гэдгийг минь өөрийнхөө хэлээр надад сануулан шивнэх...

Хамгийн нимгэн даашинзаа өмсөж гэзгээ задгайлан болзоондоо яаранхан инээмсгэлэн алхдаг асан дурсамж хаа нэгтэй намайг санаач гэсэн гунигтай аялгуу эгшиглүүлэхэд, дурсахгүй дээ гэсэн зөрүүдхэн бодол хөмсөг зангидан эргэх...


Эрх чөлөөгөөр амьсгалсан, өөрөөсөө бусад бүхнийг үгүйсгэсэн хэдэн жил зөрүүдхэн дураар занг минь сөрж үл чадан чимээгүйхэн урсан өнгөрснийг сонсох хүсэлгүй, анзаарах хүсэлгүй явахад ай даа хавар чи юунд ингэж догдлуулнам...

Дэгэлзэж догдолсон бүсгүй хүний чамин зангаа сэргээж, бусдын нүд рүү уяхан тэгсэн хирнээ өдсөн, догдолсон, дэрвэсэн харц шидэлж алхах гэгээн тунгалагийн хязгаар дуусаагүй гэдгийг өөртөө ахин сануулж даруйхан босч гэзэг зүсээ задгайлж, анхилам үнэрийг биедээ ахин дахин шингээмээр ч шиг...

Эцсийн эцэст... хэнд хамаатай юм бэ... жаргах л ёстой... "замаа алдах" л ёстой... юу ч бодолгүй... бас хүлээн зөвшөөрөлгүй... өөрийнхөөрөө үзэж болох бүхнийг үзэх ёстой...

Надтай нэгдээч...

Itrue-ийн сэтгэл

Хичнээн жил...

Хичнээн жил...

Амьдрав...

Хүсэл мөрөөдлөөрөө...

Хичнээн ч жил...

Хичнээн ч жил...

Хүлээв...

Хүүхэд насаа үдэхийг...

Том болдоггүй хүүхэд би...

Гэнэн итгэмтгий...

Үнсэхэд нь...

Надад хайртай гэж итгэдэг...

Эргэж харалгүй явахад нь...

Одоохон ирнээ гэж итгэдэг...

Бусдын гараас хөтлөн одоход нь...

Том болохоороо...... гэж итгэдэг...

Миний ээлж...

Хэзээ нэг цагт ирнээ гэж итгэдэг...

Гоёхон хүүхэн болчихоод...

Хайрыг чинь татнаа гэдэгт итгэдэг...

Том болоогүй...

Том болохгүй хүүхэд би...

Нулимсаа дотогш залгидаг...

Харгис төрхтэй хүүхэд би...

Ай, ямархан сэтгэл гээч вэ...

Намайг орхи!

Itrue-ийн амралт

Хорвоо дэлхий эргэж байна уу?

Бүр зогсчихсон уу?

Мэдэхээ байгаад...

Удаж байнам...

Надгүйгээр амьдрал урсдаг л юм байна...

Намайг хаана явааг сонирхдоггүй л юм байна...

Тэнэсээр явтал...

Цаг хугацаа аль хэдийн орхиод одож...

Заримдаа бүрхэг...

Заримдаа цэлмэг...

Өдөр хоногууд...

Урссаар л байна гэнэм...

Би хаана явааг...

Өөрөө ч мэдээ болив...

Энд үү, эсвэл тэнд үү?...

Ялгахаа болив...

Хэн нэгэн...

Яг л чи...

Борооны дуслыг

Алгандаа тосохыг минь хараад...

Хачирхан инээдэг...

Алхсаар алсан ходоход минь...

Араас минь хараад...

Амандаа хайрын дуу исгэрдэг...

Тэр нэгэн...

Хаа байнам?...

(Нийт: 63)